نمىشد . بعضى مىگويند كه هر دو دليل بىواسطگى نيست زيرا دليل اول را ما هم مىگوئيم كه كنيت موسى بن جعفر بن محمد - عليه السلام - ابو ابراهيم بود چنان‌كه خواجه - عليه الرحمة - در دوازده امام خود تصريح كرده : السلام عليك يا ابا ابراهيم يا موسى بن جعفر ايها الكاظم العبد الصالح ، اما شايد اين بزرگوار سواى از آن جناب است . اما دليل دوم : همهء سادات و امامزادگان را به اسم ائمه كه به دو الحاق است مىخوانند مثل موسوى و رضوى و حسينى و علوى و هذه القياس . اگر اين موسى بن جعفر خواندن لازم باشد « اخا رضا » هم عيب ندارد اگرچه به چند واسطه منتهى مىشود . پس اين بزرگوار يكى از امامزادگان باواسطهء است . اگر برعكس اين بود اعنى بىواسطه مىشد ائمه‌اى كه بعد از موسى بن جعفر - عليه السلام - آمده بودند بايست نشان مىدادند . از قرارى كه آقا ميرزا صادق بن آقا مير فتاح - عليه الرحمة - تقرير مىكرد مىفرمود كه در نزد ما نسب‌نامه‌اى هست كه به فاصلهء چهار پنج واسطه به موسى بن جعفر - عليه السلام - منتهى مىشود لكن از قرارى كه متوليان آن بقعهء مبارك مىگويند و صاحب عترت علويه نقل كرده آن بزرگوار فرزند بىواسطهء امام هفتم است . در زمان وليعهدى برادر خود على بن موسى - عليه السلام - با معصومه خاتون - خواهرش - از مدينهء منوره روانهء طوس شده چون در بلدهء قم حضرت معصومه خاتون وفات يافته و شهادت امام رضا - عليه السلام - به تواتر رسيد آن بزرگوار نااميد شده از راه آذربايجان قصد رجوع به وطن كرده در شهر تبريز به رحمت خدا پيوست . غريب آنكه حشرى - عليه الرحمة - با همهء اولياتراشى كه هرجا قبرى ديده سنگش را خوانده و اوليا شمرده اشاره‌اى هم به اين بزرگوار نكرده . گويا از قرارى كه معين مىشود مزار لازم‌الانوارش بعد از وفات حشرى كشف [ 20 ] شده و الا سببى ندارد . مجملا مرقد منور آن امامزادهء اعظم در بالاسر قبرستان شتربان ، طرف چپ كوچه ، كالشّمس فى الوسط السماء ظاهر و هويداست و همهء اوقات مطاف عموم معتقدان اثناعشريه است . صحنى بزرگ دارد . در سال هزار و سيصد و دو سركار مقرب الخاقان